Historia kościoła
Historia kościoła Bożego Ciała w Poznaniu rozpoczyna się 15 sierpnia 1399 roku. Tego dnia Najświętsze Hostie wykradzione z kościoła OO. Dominikanów (dzisiaj Księży Jezuitów), następnie sprofanowane w kamienicy przy ul. Żydowskiej, zostały porzucone na nadwarciańskich łąkach. Biskup Wojciech Jastrzębiec wraz z duchowieństwem w uroczystej procesji przeniósł Ciało Pańskie do kościoła św. Marii Magdaleny (ówczesnej fary na Placu Kolegiackim). Na miejscu znalezienia Hostii wybudowano najpierw drewniana kaplicę. Później, zgodnie z życzeniem króla Władysława Jagiełły (dokument fundacyjny z 1406 roku), wybudowano kościół w miejscu, gdzie „Ciało Pańskie cudownie znalezione zostało” . Opiekę nad świątynią zlecił król OO. Karmelitom Trzewiczkowym, którzy do końca XV wieku trudzili się nad budową i upiększaniem kościoła Bożego Ciała i mieli nad nim pieczę przez 400 lat. Wiek XV i XVI to okres świetności świątyni. Liczne cuda dokonujące się w tym miejscu sprawiają, że do sanktuarium Bożego Ciała przybywają pielgrzymi nie tylko z Wielkopolski, Pomorza, ale także z Mazowsza, Małopolski, Prus, Litwy, Węgier i Rusi. W tym czasie nasz kościół nawiedza więcej pielgrzymów niż sanktuarium jasnogórskie w Częstochowie. Okres „potopu szwedzkiego” (kościół ucierpiał w czasie potopu szwedzkiego, zwłaszcza gotyckie sklepienie nawy głównej), a później „wojny kulturowej” w XIX wieku, czas, w którym wymierają ostatni Karmelici, to okres, w którym nasza jagiellońska świątynia traci na znaczeniu. Kościół zamknięty przez lata, ulega dewastacji, grozi mu zagłada.

Historia parafii
Pod koniec XIX wieku opuszczony kościół Bożego Ciała wymaga pilnej renowacji. Ksiądz Arcybiskup Florian Stablewski ratując kościół od dalszego zniszczenia przeznacza w 1899 roku poklasztorną świątynię Bożego Ciała na parafialny kościół dla dzielnic: Rybaki i Wildy. W latach dwudziestych XX wieku parafia liczy około 40 tys. wiernych. Od chwili powstania na Wildzie parafii Zmartwychwstania Pańskiego (1924r.) w parafii Bożego Ciała pozostaje około 16 tys. dusz. W czerwcu 1930 roku w kościele Bożego Ciała Ksiądz Kardynał August Hlond uroczystą Mszą świętą rozpoczyna Pierwszy Krajowy Kongres Eucharystyczny. W czasie II wojny światowej kościół zostaje zamieniony na magazyn. Zniszczone zostają zabytkowe stalle w prezbiterium, częściowo konfesja św. Onufrego na środku kościoła. Podczas bombardowania uszkodzone zostaje gotyckie sklepienie. W latach 1998 – 2004 zostaje najpierw odnowiona wieża i fronton kościoła, a następnie gruntownie odrestaurowane wnętrze świątyni (malowanie kościoła ,główny ołtarz, obrazy na sklepieniu nawy głównej, portale do kaplicy i zakrystii, konfesjonały, kaplica Krzyża św.), oraz zakrystii (nowa posadzka marmurowa, całe sklepienie z obrazami i bogatą sztukaterią). Aktualnie trwają prace renowacyjne w kaplicy Matki Bożej Szkaplerznej. Od 1996 roku (dekret Ks. Arcybiskupa Juliusza Paetza) centralna procesja Bożego Ciała dla miasta Poznania wyrusza po sumie odpustowej z naszej jagiellońskiej świątyni i podąża do Katedry Poznańskiej.